مؤمن گرامىتر است نزد خدا از ملك مقرّب « 1 » . و به روايت ديگر فرمود مؤمن به نور الهى نظر در چيزها مىكند « 2 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : مؤمن را براى اين مؤمن مىنامند كه امان مىدهد از جانب خدا از آتش عذاب الهى خود و ديگران را ، و خدا امان او را اجازه مىفرمايد « 3 » . و چنانچه از احاديث معتبره ظاهر مىشود اعمال در ايمان دخيل است ، و به ارتكاب كباير و ترك فرايض از ايمان بدر مىرود ، چنانچه سابقا بر وجه اجمال به اين معنى اشاره كرديم ، و بندهء خالص را گاهى تعبير از آن به مؤمن مىكنند ، و گاهى شيعه مىگويند ، و گاهى ولىّ خدا مىگويند ، و گاهى مؤمن و شيعه را بر كسى اطلاق مىكنند كه اعتقاداتش درست باشد ، پس مغرور نمىتوان شد به احاديثى كه در فضيلت مؤمن و شيعه و ثوابهاى ايشان واقع شده است ، و اگر كسى رجوع نمايد به احاديثى كه در باب صفات مؤمنان و شيعيان وارد شده است مىداند كه مؤمن چه بسيار كم است . چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : مؤمن ناياب‌تر است از گوگرد احمر « 4 » . و به سند معتبر از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : مؤمن سزاوار آن است كه هشت خصلت در او باشد : صاحب وقار باشد نزد فتنه‌ها كه حادث مىشود و زود گمراه نشود ، و نزد بلاها صابر باشد ، و در هنگام نعمت‌ها شاكر باشد ، و به آنچه

--> ( 1 ) بحار الانوار 67 / 18 - 19 ح 26 . ( 2 ) بحار الانوار 67 / 75 ح 9 . ( 3 ) بحار الانوار 67 / 60 ح 1 . ( 4 ) بحار الانوار 67 / 159 ح 3 .